საუბარი მაიკლ კალაჰანთან. ნაწილი მეორე

lizevdok Elizaveta Iufriakova სამშაბათი, 2 ივნისი, 2020

საუბარი მაიკლ კალაჰანთან. ნაწილი მეორე

მაიკლი გვიყვება სასმლის მომარაგებასთან დაკავშირებულ გამოწვევებსა და ჰონგ კონგის ბარის ინდუსტრიაზე

ალკოჰოლის მომარაგება

 

მეორე ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო მომარაგების საკითხი. სან-ფრანცისკოში თითქმის ყველაფერი იყო, აქ კი არაფერი მქონდა. იქ შემეძლო შემერჩია ექვსი განსხვავებული ბრენდის პისკო, ოთხი სხვადასხვა მიმწოდებლისგან. თუ მესკალი დამჭირდებოდა 20 შესაძლო ვარიანტი მქონდა. სინგაპურში არც ერთი ბოთლი მესკალი და პისკო არ იყო, ამიტომ პისკო საუერის გაკეთება არ შემეძლო.

 

სხვა ინგრედიენტები წარმოუდგენლად ძვირი ღირდა. ერთი ბოთლი ჰენდრიქსი იმდენად ძვირი იყო, რომ მისი ყიდვა არ შემეძლო. როცა აქ გადმოვედი 30 მლ ლიტრი დიპლომატიკო ან ზაკაპა 23, 30 სინგაპურული დოლარი (SGD) ღირდა, რაც დაახლოებით 22 ამერიკული დოლარია - სიგიჟეა არა?!

შესაბამისად, რადგან ინგრედიენტების ფასები ასეთი მაღალი იყო, კოქტეილებიც ანალოგიურად ძვირი ღირდა.

 

ვცდილობდით გვეპოვა გზა, თუ როგორ შეიძლებოდა ინგრედიენტების ფასის დაწევა, რათა უფრო მეტ ადამიანს შეძლებოდა კოქტეილების დალევა. ამის გამო, ადამიანთა მხოლოდ მცირე რაოდენობა დადიოდა კოქტეილ ბარებში. თუ ვინმესთან ერთად წახვიდოდით ბარში და ორჯერ დალევდით კოქტეილს, ოთხი კოქტეილი ას დოლარზე მეტი დაგიჯდებოდათ, თან ისე, რომ მათში მაღალხარისხიანი ინგრედიენტები არ იქნებოდა. მოკლედ, ინგრედიენტებისთვის ფასის დაკლება და შემდგომ კოქტეილებისთვის ხელსაყრელი ფასის დაწესება ჩვენს უმთავრეს გამოწვევად იქცა.

 

ყოველივე ამას სჭირდებოდა ინდივიდუალური ხედვა, ყველა პრობლემა განსხვავებულად უნდა დაგვენახა და გვეპოვა გზა. ასე რომ, ჩვენ გვქონდა განსხვავებული მიდგომა სტაფის ფორმირების პროცესში, განსხვავებული მიდგომა განათლების მხრივ და საბოლოოდ განსხვავებული მიდგომა მიწოდების საკითხში.

 

ძალიან მადლიერი ვარ ჩემი ბიზნეს-პარტნიორების პოლის და სპენსერის, მათ ჰქონდათ გამოცდილება სამეწარმეო საქმიანობაში. ასე რომ, დავიწყეთ პრობლემათა ფორმულირება, პირველი და უმთავრესი მიწოდება-მომარაგება, შემდეგ ლოჯისტიკა, და, რა თქმა უნდა - ფინანსები. მათ მცირე კვლევა ჩაატარეს სინგაპურში პროდუქციის შეძენასთან დაკავშირებით, რა დაგვიჯდებოდა პროდუქტი ადგილობრივი წყაროდან რომ შეგვეძინა, ამას დამატებული სახელმწიფო გადასახადი და საერთოდ აზრი ჰქონდა თუ არა პროდუქტის აქ ყიდვას, თუ სხვა გზები უნდა მოგვეძებნა.

 

ჩვენ გამოვიკვლიეთ და დავადგინეთ, თუ ჩვენ მიწოდების ქსელს თავადვე შევქმნიდით და მივიღებდით ამერიკიდან მზა პროდუქტს, გემის საფასური, გადასახადები, ბარში მიტანის სერვისი, ეს ყველაფერი 30-40%-ით უფრო იაფი დაგვიჯდებოდა, ვიდრე საქონლის აქვე, სინგაპურში ყიდვა. მაშინ ვთქვით: ,,ვაუ, ეხლა ნამდვილად კარგად გამოჩნდა ადგილობრივი მიმწოდებლები რამდენ ფულს შოულობენ ამით და როგორი ხარბები არიან."

 

მიმწოდებლებისთვის სასაზღვრო სივრციდან მიღებული საქონელი და მათი შიდა ბაზარზე გაყიდვა ძალზე მომგებიანი საქმე იყო. ისინი ძალიან მაღალ ფასად სთავაზობდნენ რესტორნებსა და ბარებს თავიანთ პროდუქტს, რომლებსაც იაფად იღებდნენ. ამით მომმარაგებლები მდიდრდებოდნენ, ხოლო ბარ-რესტორნებს ძალიან მცირე მოგება რჩებოდათ იმ პროდუქციიდან, რომელსაც ყიდდნენ.

 

საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ  ავაგეთ მიწოდების ეს ჯაჭვი, რამდენიმე სტრატეგიულ პარტნიორთან ერთად დასავლეთ სანაპიროზე, კალიფორნიაში. ისინი ჩვენგან იღებდნენ შეკვეთებს და საერთო ძალებით გვაწვდიდნენ, ჩვენ კი გემით ტრანსპორტირების გადასახადს წელიწადში სამჯერ ან ოთხჯერ ვიხდიდით.

 

როცა ბარი 28HKS გავხსენით, ჩვენს მარაგში იყო 250-300 ალკოჰოლის ბოთლი. ეს სინგაპურში აქამდე არავის ენახა. ყველა სხვა ბარის მფლობელი, ბართენდერები და სტუმრები გაოცებულები იყვნენ: ,,ღმერთო ჩემო ეს როგორ შეძელით?!" ჩვენ გვქონდა Four Roses Yellow Label და ის აქ მოპოვებული არ იყო. ჩვენი რეგულარული გამოყენების ჯინი Beefeater-ი იყო, მაგრამ ამერიკული გრადუსული წარწერით. მისი ალკოჰოლური შემცველობა ჩვეულებრივზე ოდნავ მაღალი იყო, რაც კოქტეილს მძლავრ გემოს აძლევდა.

 

ჩვენი ბარი თითქმის ნიუ-იორკული ბარი იყო, რომელიც მოულოდნელად სინგაპურში აღმოჩნდა. სრულყოფილი სტუმართმოყვარეობითა და პროდუქტებით. ჩვენ არ გვსურდა ვინმეს გაეგო ის გზები, რომლითაც ამ ბარს კომპეტენტურობას ვუნარჩუნებდით. მცირე სტაფით გვიან ღამით ვტვირთავდით ჩვენს ყუთებს, რომლებსაც წარწერები არ ჰქონდა. როცა ყუთებს ადგილზე მივიტანდით ვცდილობდით, რაც შეიძლება სწრაფად შეგვენახა საწყობში. დაახლოებთ ასეულობით ბოთლი გვქონდა, რომელსაც მოცულობით ვყიდულობდით. ხშირად 180 დღე ვუცდიდით ახალ პარტიას, ხან გემი სულაც რამდენიმე თვეში ერთხელ ან წელიწადში ორჯერ მოდიოდა, ასე რომ ის საქონელი უნდა გვყოფნოდა, რომელიც გვქონდა.

 

ასე რომ, უკვე შეგვეძლო სტუმრებისთვის ჩვენი კოქტეილი გაცილებით უფრო იაფად შეგვეთავაზებინა. იმ დროისთვის უმეტესობა კოქტეილ ბარი სტუმრებს კოქტეილებს 20-25 $-მდე სთავაზობდნენ, მაშინ როდესაც ჩვენ 18$ ვყიდდით. და პლუს ხარისხიანი სასმელით. მეტი ალკოჰოლი, ნაკლები ფასი. არავის შეეძლო ჩვენთვის კონკურენციის გაწევა. ჩვენ სრულიად შევცვალეთ ბაზარი, რადგან შეგვეძლო სტუმრებისთვის შეგვეთავაზებინა ხარიხიანი სასმელი ხელმისაწვდომ ფასად. ასე რომ, ბევრი ახალგაზრდა მოდიოდა და ერთობოდა ჩვენთან, რადგან ამის შესაძლებლობა უკვე ჰქონდათ.

 

შემდეგ უკვე დავინახეთ მომდევნო ნაბიჯი. ჩემი მეწარმე ბიზნეს-პარტნიორები ამბობდნენ: ,,მოიცადეთ ერთი წამით, ძალიან კარგი შესაძლებლობა გვაქვს." უკვე ავაგეთ მიწოდების ჯაჭვი და ვისწავლეთ როგორ შემოვიტანოთ საქონელი მთელი მსოფლიოდან. უკვე გავიგეთ რამდენი გადავუხადოთ მთავრობას და შეგვიძლია ეს ყოველივე ლეგალურად განვახორციელოთ. ასე რომ, მომდევნო ლოგიკური ნაბიჯი უფრო დიდი ოპერაციების განხორციელება იქნებოდა. და ასე დაიბადა Proof&Co.

 

და დავიწყეთ ალკოჰოლური სასმლის შეთავაზება ჩვენი კონკურენტებისთვის. ამ დროს ბევრმა ადამიანმა სასოწარკვეთით გვითხრა: ,,რას აკეთებთ, როგორ შეგიძლიათ თქვენი უპირატესობა ხელიდან გაუშვათ და ის თქვენს კონკურენტებს მისცეთ?" ჭკვიანური პასუხი კი შემდეგში მდგომარეობს. თუ არა ჩვენ, მაშინ ადრე თუ გვიან, ამას სხვა გააკეთებს. რეალურად ვიღაც ნამდვილად იტყოდა: ,,შეხედეთ ეს ბიჭები რას აკეთებენ, მოდით ჩვენც დავიწყოთ მსგავსი საქმე და მივყიდოთ ალკოჰოლი ადგილობრივ ბარებს?" ასე რომ, პირველებმა ჩვენ თავად გავაკეთეთ ეს.

 

ეს იყო მშვენიერი, პოზიტიური ციკლი, რომლის წყალობითაც უამრავი ბარი გაიხსნა, შესაბამისად, მიიღეს მეტი მოგება, ჰქონდათ დაბალი ფასები. სასმელების მოყვარულ ბევრ ადამიანს გაუჩნდა შესაძლებლობა ბარებში სიარულის, ბევრმა ადამიანმა დაიწყო აქ მუშაობა. ყველა ბარმა დიდი მოგება ნახა და მათ შორის იყო Proof&Co-იც. ბართენდერებს გაუჩნდათ შესაძლებლობა, რომ პროფესიულად გაზრდილიყვნენ აქვე, სინგაპურში.

 

ეს ყოველივე კი დაიწყო იმით, რომ უარი ვთქვით უზარმაზარი თანხის გადახდაზე ალკოჰოლში და აღმოვაჩინეთ უფრო იაფი გზები. ,,ჰეი, მე შემიძლია დავზოგო დიდი ფული, თუ მას ჩემით შევუკვეთავ, ხოლო ხარისხი იგივე იქნება." მაგრამ ჩვენ დავინახეთ, რომ ბაზარი პატარა იყო. საზოგადოებაც ძალიან პატარა, რადგან ფასები აღემატებოდა სასმლის მოყვარულთა შესაძლებლობებს. ფასების დაკლებით ჩვენ მომხმარებლების დანახარჯი შევამცირეთ. მაგრამ გაიზარდა მომხმარებელთა რიცხვი. ასევე შევინარჩუნეთ ჩვენი სტანდარტები. რომელია უკეთესი 100 სტუმარი, რომელიც თითო სასმელში 4-5$ იხდის, თუ 5 მათგანი, რომელიც 20 ან სულაც 10$-ისას ყიდულობს? ასე რომ, ჩვენ ამ გზით წავედით და ამან სრულიად შეცვალა სავაჭრო ბაზარი.

 

სინგაპურის კანონები

 

გადასახადები და ზოგადად საგადასახადო ტიპის ვალდებულებები სინგაპურში განვითარებულია. როცა ალკოჰოლის შემოტანასთან დაკავშირებით სახელმწიფოს ნებართვა არ გჭირდება, გადასახადი მაინც უნდა გადაიხადო. მანამ სანამ გაქვს საკუთარი ბიზნესი აქ, შეგიძლია იყიდო ნებისმიერი პროდუქტი, საიდანც გაგიხარდება. ესაა თავისუფალი ბაზარი და სწორედ ამიტომაა სინგაპური კარგი ადგილია ბიზნესის წამოწყებისთვის. აქ არსებობს სამ ეტაპიანი სისტემა, რომელიც მონოპოლიის გაჩენას გამორიცხავს. ეს კი ის რამაა, რაც გარკვეულ წილად ჩვენ გვქონდა იმ დროს. კი, ცოტათი ნამდვილად გვქონდა მონოპოლია. ყველაზე დაბალი ფასი დავადეთ საუკეთესო პროდუქციას და რომ გვდომებოდა კიდევ უფრო ნაკლებსაც დავადებდით, მაშასადამე კონკურენტი არ გვეყოლებოდა. ამასთან შეგვეძლო ალკოჰოლური სასმელი სხვებისთის უფრო მაღალ ფასად მიგვეყიდა.

 

მაგრამ, ზოგადად ეთიკური უნდა იყო შენს ქმედებებში, ამიტომ ჩვენ ეს არ გავაკეთეთ. 28HKS ბაზარზე ყოველთვის იმ რაოდენობის თანხას იხდიდა, რამდენსაც სხვები. 28HKS-ი უბრალოდ Proof&Co-ს მომხმარებელი იყო. ფასების მხრივ, ჩვენ საკუთარ თავს ის უპირატესობა არ მივეცით, რაც თავისუფლად შეგვეძლო რომ გვქონოდა. გვინდოდა სამართლიანები ვყოფილიყავით, მაგრამ შეგვეძლო ეს არ გვექნა. სინგაპური თავისუფალი ბაზარია, სადაც შეგიძლია ის აკეთო რაც გსურს და ეს კანონითაა დადგენილი.

 

ეს ძალიან მარტივია. უბრალოდ შეავსებ ოფიციალურ განაცხადს, გადაიხდი გადასახადს, შეასრულებ მოვალეობებს და შეგიძლია აამუშავო ბარი. უპრობლემოდ. უმეტესად ყველაფერი ონლაინ ხდება. აი თუნდაც, როცა ტალესიდან ან ბსბ-დან ვბრუნდები და მინდა რამდენიმე ბოთლი წამოვიღო. ამის შესაძლებლობა ნამდვილად მაქვს, უბრალოდ ამისთვის უნდა გადავიხადო. დგას სპეციალური მანქანა, პატარა ყუთით სადაც ჩადებ ფულს და მოხდება მისი სკანირება (ან საკრედიტო ბარათით გადაიხდი). ამ დროს კი არავისთან დალაპარაკებაა საჭირო. ამ ყველაფრის შემდეგ, მანქანა ბეჭდავს ქვითარს, რომელსაც აჩვენებთ შემოწმებისას, საბაჟოზე - რომ გადახდილი გაქვთ თანხა მოცემულ მომსახურეობაში და ისინიც გატარებენ. ამდენად მარტივია ყველაფერი.

 

ჰონგ კონგი

 

რეალურად ჰონგ კონგშიც იგივე სიტუაციაა, რომელიც სინგაპურის მსგავსად, დაახლოებით ერთ დროს დაიწყო. მაგრამ, მაინც ვფიქრობ, რომ ჰონგ კონგი განსხვავებული ხილია. იცით, რომ ჯერ კიდეც 10 წლის წინ მათ ჰქონდათ Quinary (ბარ-რესტორანი) ანტონიო ლაის ხელმძღვანელობით. ამით იმის თქმა მინდა, რომ მათ ყოველთვის ჰყავდათ მაღალი დონის ბარებში მუშაობის გამოცდილების მქონე კადრი. Lily&Bloom როგორც მახსოვს იმავე წელს გაიხსნა როცა 28HKS, ან ერთი წლის შემდეგ. ასე რომ, აქ 2010-11 წლებში ოთხი-ხუთი კოქტეილ ბარი ფუნქციონირებდა. მაგრამ რა მოხდა?

 

ჰონგ კონგი უკვე იყო გამოჭედილი სინგაპური, რომლის საზოგადოება ცდილობდა უფრო და უფრო მეტი მომხმარებელი მოეზიდა. მაგრამ აქ ყოველთვის იყო ,,ცუდად თამაშის" და ,,ცუდი მოთამაშეების" პრობლემა. ბარები ძირითადად თავის გადარჩენაზე ზრუნავდნენ, არ ერიდებოდნენ ერთმანეთისგან თანამშრომლების მოპარვას. მაგრამ ეს არის ის ხიბლი, რაც ჰონგ კონგს აქვს. ბიზნესის წამოწყების მხრივ ნამდვილად შესანიშნავი ადგილია და ეს ყოველთვის მომწონდა მასში. მეტიც, ჰონგ კონგი ამითაა ცნობილი. ყველაფერი ბიზნესთანაა კავშირში. კონკურენცია, სისწრაფე. ყოველთვის მსიამოვნებს აქ ჩამოსვლა და ჰონგ კონგის ცხოვრების რითმის შეგრძება.

 

ასე რომ, აქ ჩამოვედი, რათა გამეხსნა ჩვენი ბარი Proof&Co-ი. რადგან ჩვენ უკვე გავაფართოვენ საკუთარი დისტრიბუტორული კომპანია სინგაპურიდან ჰონგ კონგამდე, რომელიც ჩვენი მეორე ბაზარია. მე გადმოვედი აქ, ოფისის მოსაძებნად და ამავდროულად კონსულტაციების დასაწყებად. ამან მოგვცა საშუალება დაგვენახა, რომ საზოგადოება მეტ-ნაკლებად სტრუქტურირებულია და უკვე აქ არიან ადამიანები, რომლებიც ცდილობენ შექმნან ახლებური კავშირი, ჩვენ კი მათ ამაში უნდა დავხმარებოდით.

 

ამ დროს ენდრიუ სტოკტონში იყო. ჩვენ დავმეგობრდით სადღაც 2013-14 წლებში და დავაფუძნეთ საზოგადოება, სხვა ახალგაზრდა დისტრიბუტორ ბიჭებთან ერთად. ამ დროს ბევრი ადამიანი ჩამოდიოდა სხვადასხვა ქალაქიდან, რომლებიც განაწყენებულები იყვნენ თავიანთ უფროსებზე, რომლებსაც მხოლოდ ფულის შოვნა ადარდებდათ. ასე რომ, რაც ჩვენ გვჭირდებოდა იყო ჯგუფის, საზოგადოების დაფუძნება, რაც გავაკეთეთ კიდეც.

 

მალევე WhatsApp-ის ჩატი შეიქმნა, სადაც ბართენდერები ერთმანეთს მხარში ვედექით. ვეხმარებოდით პროდუქტების მოძიების სხვადასხვა გზის საპოვნელად, ერთმანეთს სტუმრებთან კომუნიკაციაში, ასევე სტაფის წევრებს, რომლებიც ხან ავად ხდებოდნენ და შველა სჭირდებოდათ.

 

ასე დავიწყეთ ჩვენი საზოგადოების შექმნა. ვატარებდით შეხვედრებს, ვთამაშობდით ფეხბურთს, დავდიოდით ლაშქრობებზე. როცა საზოგადოება შეიკრა, დავიწყეთ ისე მოქცევა, როგორც სინგაპურში აკეთებენ. ვაგზავნიდით ჩვენს სტუმრებს ჩვენივე მეგობრების ბარებში. მაგალითად, თუ მე მათ მივასწავლიდი ერთ ბარს, ისინი კიდევ სხვა ადგილს მიასწავლიდნენ. შედეგი კი ის იქნებოდა, რომ ჩვენ ჩვენს სივრცეში (კრაფთ ბარში) შევინარჩუნებდით მომხმარებლებს და მათ არ მივცემდით საშუალებას დაბალი დონის ბარებში წასვლის. ამის ნაცვლად, მათ მივასწავლიდით სხვა, ასევე ძალიან კარგ ბარს, ისინი კი ჩვენთან გამოუშვებდნენ თავიანთ სტუმრებს.

 

მოცემული ქცევა დაგვეხმარა ბარის საზოგადოების და ზოგადად ბარის კულტურის განვითარებაში. მაგრამ ნამდვილად ძალიან რთული პროცესი აღმოჩნდა. საშინლად რთული. ახლა ამ მხრივ სიტუაცია დასტაბილურდა. თავიდან მე ფინანსურად მეხმარებოდნენ, მაგრამ ჰონგ კონგის ბართენდერები ამ მიზნის განსახორციელებლად კრედიტსაც კი იღებდნენ. უახლესი თაობა, უფრო 2015 წლიდან, მიხვდა, რომ სისტემა დანგრეული იყო და სჭირდებოდა ბიძგი განახლებისთვის. ასე რომ ყველანი, დაწყებული ბართენდერებითა და ბარბექებით, მენეჯერებით დასრულებული, რაც შეეძლოთ ყველაფერს ცდილობდნენ, რათა შეენარჩუნებინათ და გაეზარდათ კოქტეილების საზოგადოება.

კომენტარები

შესვლა დატოვეთ კომენტარი

დააკომენტარე პირველმა